“
De nieuwe kleren van de keizer” van Hans Christian Andersen (1837) gaat over zelfbedrog, macht en groepsdruk:
Een ijdele keizer laat zich door oplichters wijsmaken dat zij kleren kunnen maken die alleen zichtbaar zijn voor
verstandige en competente mensen. Niemand durft toe te geven dat hij niets ziet, uit angst om dom of ongeschikt
te lijken. Pas een kind spreekt hardop uit wat iedereen ziet maar niet zegt: de keizer draagt niets.
De kernboodschap is dat autoriteit en collectieve schijn mensen ertoe kunnen brengen een overduidelijke onwaarheid te accepteren,
totdat iemand zonder belang of angst de waarheid benoemt.
The Emperor’s New Clothes
https://www.youtube.com/watch?v=Q0Or9i9MQkI
De uitdrukking “The emperor has no clothes” wordt in het Engels gebruikt als kritische metafoor om
aan te geven dat iets wat door velen wordt bewonderd of als vanzelfsprekend wordt geaccepteerd,
in werkelijkheid een illusie of een leugen is — terwijl niemand dat openlijk durft uit te spreken
- uit angst om af te wijken,
- gezichtsverlies te lijden of
- buiten de groep te vallen.